به قله که رسیدیم یادمان نرود روزی پوینده این راه بودیم....به سختی !

گذشت کنیم از کسانی که از کنارمان گذشتند ودستمان را نگرفتند...!

گذشت کنیم از کسانی که مارا به زمین انداختند تا خود زودتر به مقصد برسند ...!

یادمان نرود چقدر روح و دلمان از این زمین خوردن ها شکست اما....

صبور بودیم و با خود نجوا میکردیم :

زمین خوردن ها جزئی از بازیست عظمت انسان در بلند شدن است !

وباز راه پیمودیم .......

اینک در قله ایم

مبادا از نگاه کردن به زیر پاهایمان حذر کنیم !

مبادا فراموش کنیم خار هایی که به پایمان رفت !

مبادا خود خار پای دیگران شویم .....!

مبادا سنگ راهشان شویم .........مبادا